наверх
Новие фото

Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018

Статистика сайта
Онлайн всего: 59
Гостей: 59
Пользователей: 0
Никого нету
Личный кабинет
Логин:
Пароль:
Реклама на сайте
Закажи рекламу!
Популярные файлы
Партнеры
Закажи рекламу! Закажи рекламу!

17:07
Ular chiroqlari o'chirilgan, zulmatdan-da dahshatliroq, qo'rqinchliroq, sovuqroq xonada ikki kishilik yumshoq divan chetida o'tirgancha sukut saqlashardi. Har biri o'z xayoli bilan band. Hech kim birinchi bo'lib gap boshlashga shoshilmasdi…

Saltanat yonida qunishibgina o'tirgan eri Shavkatning yuzini o'zgacha mehr bilan siladi. Shu asnoda muhabbatga to'la umidvor nigohi Shavkatga qadalgandi.

«Mayli, indamasa ham roziman, — derdi xayolan Saltanat. — Begim yonimda o'tiribdi-ku! Mana, hasmi halolim. Sho'rlik, bu shafqatsiz, zolim hayotning og'ir yuklarini orqalayverib ozib ketdi. Ko'zlari kirtaydi. Maraz Halima yoqasi toza ko'ylak ham kiydirib qo'ymabdi. Shuyam xotinmi? Shunday Shavkatim, arslonimni ham kir ko'ylakda ko'chaga chiqaradimi? Eh, kundosh, kundosh! Ishqilib, senga Xudoyimning O'zi insof bersin! Agar kelasi safar ham uni shu ahvolda ko'rsam, bilib qo'y, ikki qo'lim yoqangda bo'ladi…»

— Nega jimsiz, begim? — nihoyat, ortiq sukut saqlashga bardoshi yetmay Saltanat Shavkatning ikki yelkasidan tutdi. — Qanday tashvishki, sizni shunchalar indamasga aylantirdi? U dilingizni siyoh qilyaptimi yo?..

— Jinnimisan? — Shavkat ijirg'anib Saltanatning qo'lini yuzidan olib nari surdi-da, aftini bujmaytirdi. — Hech kim meni ranjitgani yo'q. Halima juda mehribon, didli ayol.

— Nega unda yoqasi kir ko'ylakda uydan chiqardi? — so'radi Saltanat qovoq solib. — Didli xotin shunaqa bo'ladimi? Erining ustidagi kiyimlarga qaramaydimi? Yeching, hozir yuvib, quritib, dazmollab beraman.

— Esing joyidami? — uni jerkib berdi Shavkat. — Menga yana ortiqcha tashvish tug'dirmoqchimisan? Hozir borib almashtirvolaman ko'ylagimni. Ishing bo'lmasin!..

Oradan yarim soatcha vaqt o'tgach, Shavkat asta o'rnidan qo'zg'aldi. Saltanatning ko'zlari javdirardi. Shavkatning yana biroz o'tirishini juda-juda xohlardi-yu, istagini tiliga ko'chirishdan arang tiyilib turardi. Mahramini ranjitib qo'yishdan cho'chirdi. U ranjisa, yuragi g'ash tortib, yuzi tundlashishini o'ylagani sayin ich-etini yerdi.

— Shalola bog'chadan kelsa, o'pib qo'yarsan, — dedi Shavkat bosh qashib. — Men ketdim endi…

— Bo'pti, — dedi Saltanat yig'lagudek bo'lib. — Albatta, o'pib qo'yaman. Dadang seni so'radi, deb aytaman. O'zingizni ehtiyot qiling! Vaqtida nonushta qiling. Bilasiz-ku, nonushta qilmasangiz, boshingiz og'rib qoladi.

— Bo'pti, hadeb g'alchalik qilaverma, — do'qlagan ohangda so'z qotib eshik tomon yo'naldi Shavkat. — Yaxshi o'tiringlar!

— Yaxshi boring, begim! Iloyim, sizni Xudoning O'zi asrasin!..

Shavkat ketdi.

Ammo Saltanatning yuragini uzib, olib ketgandek bo'ldi. Ayol entika-entika, o'pkasi to'la-to'la, ko'zlaridan achchiq yoshlar oqa-oqa ancha paytgacha qarab qoldi. Shunchaki qarab qolmadi. Bo'g'ziga tiqilgancha turib qolgan faryod vujud-vujudiga singib, Saltanatni titrashga, chayqalishga, telbalarcha so'zlanishga undayverdi.

«Yo'q, men bunday qilmasligim kerak deya, nihoyat, o'zini sal qo'lga olib Saltanat. — Shavkat akamning chehrasi ochiq. Ko'zlarida hayotdan minnatdorlik alomatlarini ko'rdim. Bundan xursand bo'lishim kerak-ku! Xo'sh, o'sha xotinga uylanib olgan bo'lsa nima qipti? «Erkak kishi — it kishi», deb bekorga aytishmagan. Lekin Shavkat akamni hech qachon it kishi demayman. U shunchaki… Hayotda adashdi, xolos. Ertami-kechmi, baribir, bir kun xatosini anglab yetadi va uyga qaytadi. Hoy, shayton, meni yo'ldan uraman, deb o'ylama. Sendaqalarni Shavkat akamning bosib ketgan izlarigayam olmayman».

Shu payt uzoqdan o'ziga tanish ayol kelayotganini ko'rdi-yu, Saltanat shosha-pisha ko'z yoshlarini yengiga artib, ma'yus jilmaydi.

«Voy, singlim Sabina-ku, — o'yladi jonlanib. — Xayriyat-ey! Kelarkan-ku!.. O'rgilib ketay o'zimning sariqsoch singlimdan!..»

Oradan hech qancha o'tmay, Sabina unga yaqinlashib keldi-da, Saltanatni mahkam bag'riga bosdi.

— O'zimning «lox» opamdan aylanay, — dedi Sabina kinoya aralash. — Tag'in anavi «shestyorka» erchangiz kelib ketganga o'xshaydi-a? Shunga ko'chaga chiqvolib telbaday turibsizmi? Nega indamaysiz, opa?

— Hadeb o'rischa gaplaringni gapiraverma-da, — dedi singlisining ikki yuziga kaftlarini bosib Saltanat. — Bilasan-ku, men unaqa gaplarni tushunmayman! Yur, uyga kiraylik! O'zim ham zerikib o'tirgandim. Yaxshi bo'ldi kelganing!..

Ichkariga kirishgach, Sabina opasining kirtaygan ko'zlariga, yig'layverib shishgan qovoqlariga achinish aralash tikilib turdi-da, yana o'zi birinchi bo'lib so'z boshladi:

— Opa, qachongacha o'shani kutib yashaysiz? Ustingizga xotin olvoldi. «Naglo» oldingizga poxol solib ketdi. Baribir, o'shani deyaverasizmi? Sizda g'urur bormi o'zi? Xafa bo'lmang-u, o'rningizda bo'lsam, Shavkatni allaqachon sudga berib adabini berdirtirardim. Qarang, qizi Shalolaniyam tashlab ketdi. Bir tiyin bermayotganini ko'rmasam ham bilaman. Faqat tonmang!

— Bu nima deganing? — Saltanat singlisining qo'llarini yuzidan olib tashladi-da, nari surildi. — Pochchang-a, pochchang!

— Pochchamas u, qaro yer! — deya qo'l siltadi Sabina. — Nega tushunmaysiz! Qaysi dunyoda tug'ilgansiz o'zi, opa? Nahotki ko'rmayapsiz? Nahotki qalbingiz azoblanmayotgan bo'lsa? Ko'zingizni kattaroq oching, opa!..

Bu gaplardan so'ng Saltanat daf'atan o'rnidan turib ketdi. Birpas gezargancha Sabinaga tikilib turdi-da, nariga tashlangan sumkachani qo'liga olib singlisiga tutqazdi.

— Jon singlim, ketaqol endi, — dedi boshini sarak-sarak qilib. — Agar meni yaxshi ko'rsang, ketaqol! Uyingdagilar, ering qidirib qolishadi. Qaynonang qarib qolgan. Turtinib-surtinib o'zi ovqat pishiradimi sen bo'lmasang? Yo'q, ketmasang bo'lmaydi. Meni… Meni qo'yaver!.. Men-chi, yaxshiman! Ana, boyagina Shavkat akam kelib ketdi. Shalolamni so'radi. Sen… Pochchangni haqorat qilmagin, singiljon! U seni juda yaxshi ko'radi. Nuqul «Sabinaxon yaxshimi?» deb so'ragani-so'ragan.

— Yaxshi ko'rmay har balo bo'lsin o'sha buzuqi, — deya asta o'rnidan turdi Sabina. — Sizga achinaman, xolos. Shuning uchun gapirdim-da, opa! Mendan ranjimang! Jigaringizman axir! Shalolaga achinaman!

— Xavotirlanma, — dedi Saltanat uning ikki yelkasiga qo'llarini qo'yib. — Biz juda yaxshimiz. Biror kun qoladigan bo'lib kelsang, gaplashib o'tiramiz!

— Mayli, yaxshi qoling! — deya ketishga chog'landi Sabina. — O'zingizni ehtiyot qiling!.. Eh, o'zimning «lox» opam-ey!

Sabina so'zlana-so'zlana tashqariga chiqdi. Saltanat esa joyidan jilmadi.

Tizzalarigacha dag'-dag' titrab, ko'zlari qaytadan jiqqa yoshga to'lgancha xona devoriga suyanib qoldi.

U yig'lashni, o'kirib-o'kirib faryod chekishni xohlardi.

* * *

Oradan uch kun o'tdi. Dam olish kuni bo'lgani bois Shalola bog'chaga bormagandi.

Saltanat qizalog'ini cho'miltirib, sochlarini havas bilan turmakladi. Xuddi sezgan kabi o'zi olib bergan harir ko'ylagini kiydirdi. Shundan keyin nari borsa bir soatcha vaqt o'tdi.

Kutilmaganda tashqari eshik taqilladi. Saltanat hovliqqancha yo'lakka chopqilladi ro'parasida Shavkat kulimsirab turganiga ko'zi tushdiib, yuz-ko'zlariga tabassum yugurgiladi.

Lekin Shavkat yolg'iz emasdi. Uylanib olgan ayoli bilan birga kelgandi.

Saltanat lab buribgina turgan bu ayolga ko'zi tushgani hamono o'zi sezmagan holda chehrasi tundlashdi. Biroq bu holat uzoqqa cho'zilmadi. Majburan bo'lsa-da, Shavkatga qarab jilmaydi.

— Tanish, Saltanat, — dedi Shavkat orqaroqda turgan ayolga ishora qilib. — Bu Halima. Halima, bu Saltanat!

Ikki ayol bir-biri bilan yovqarash orqali so'zsiz salom-alik qildi. Garchi Halima hamon lab burishdan tiyila olmayotgan bo'lsa-da, Saltanat e'tibor bermaslikka intilardi. Ayolning o'ziga qur-qur masxaraomuz nazar tashlab qo'yayotganini ham ko'rgandi. Ko'r emas-ku!..

Biroq ko'rmaslikka olardi, xolos. Shavkat akasining xijolatda qolishiga, mulzam tortishiga sira yo'l qo'ya olmasdi. Shu sababli ham o'zini bosardi. Yasama jilmayishlardan tiyilmasdi.

Shu ahvolda bir zumda stol ustiga topgan-tutganini qo'yib, Shavkat yoqtirgan achchiq ko'k choyni ham damlab keldi.

— Saltanat, senga bir iltimosim bor, — dedi Shavkat Halima tarafga o'g'rincha qarab olib. — Agar yo'q demasang…

— Voy, bu nima deganingiz, dadasi? — Saltanat birdan ma'yuslanib, goh Shavkatga, goh Halimaga javdirab boqdi. — Iltimos qilmang! Buyuring! Axir…

U yog'ini ayta olmadi. Aslida, «Xotiningizman-ku!» demoqchi edi. Xudo ko'rsatmasin, shu so'zni tiliga ko'chirsa, Halima keyinchalik ta'na qiladigandek, Shavkat akasi mulzam tortadigandek, ikki o't orasida kuyadigandek tuyulib, tilini tishladi. Buning o'rniga nimadir esiga tushgan kabi darrov gapni boshqa yoqqa burdi:

— Voy, Shalolangiz haliyam chiqmaganini qarang! Hozir opchiqay! Judayam uyatchan-da qizingiz!..

Saltanat yugurgancha zalga o'tib bir zumda Shalolani yetaklagancha Shavkatning yoniga olib chiqdi.

— O'-o', asal qizim, katta bo'p qopti-ku! — deya Shalolani ko'tarib oldi Shavkat.

Ammo qizaloq darhol o'zini orqaga oldi. Qora ko'zlaridan bir nechta tomchi yosh dumalab yuziga tushdi.

— Shalola, dadang-ku! — deya tanbeh bergan bo'ldi Saltanat. — Nega yotsiraysan? Ko'rish dadang bilan!..

— Yo'q, — deya yanada orqaroqqa tisarilib oldi Shalola. — Bu odam mening dadammas! Mening dadammas!

Shunday deb qizaloq qaysarlarcha zalga kirib ketdi va eshikni ichkaridan tambalab oldi.

Bu holat Saltanatni ado qilayozdi. Ayniqsa, Shavkatning tusi o'zgarganini ko'rgach, sarosimalanib qoldi.

— X-xafa bo'lmang, dadasi, — deya Shavkatning atrofida girdikapalak bo'lib aylana boshladi Saltanat. — Bilib-bilmay gapiraveradi-da! Bola-da hali!..

— Mayli, xijolat chekma, — dedi Shavkat asta Halimaning yonidagi kursiga cho'kib. — Sendan bir iltimosimiz bor. Maylimi? — Biz bugun senikida qolsak devdim. Shunga nima deysan?

Saltanatning bu gapdan keyingi ahvolini tushunsa bo'lardi. Ichida qaysidir tomirchasi uzilib ketgandek, dili og'rigandi. Faqat…

Yana o'sha yovqur va qaysar muhabbati tinchlanishga, chidashga, majburan bo'lsa-da, jilmayishga undayverdi. Mabodo qovog'i uyilsa, Shavkat akasi ranjishidan, ko'ngli xira tortishidan cho'chidi.

— M-mayli, o'z uyingiz-ku, — deya oldi zo'rg'a. — Shalolayam xursand bo'ladi. Men hozir osh damlayman!

Bu gaplarni aytmasa, Shavkatdan shunday taklifni eshitmasa bo'larkan. Qalbi battar azobda qoldi. Rashkmi, alammi, ishqilib, nimadir ko'ksini xuddi yovvoyi mushukdek tirmalab, azob bera boshladi. Ko'ksining tub-tubidan otilib chiqayotgan alamni bazo'r jilovladi. Hozir faryod chekadigandek, bilinar-bilinmas titrab-qaqshab asta oshxonaga o'tib ketdi. Halima esa bu holatga masxarali boqar, hadeganda Shavkatni turtar, kulib yuborishdan arang o'zini tiyib turardi.

* * *

Ertasi kuni tushga yaqin Shavkat negadir ko'ngli g'ash torta boshlaganini his etdi. Ko'z o'ngida Saltanatning ma'yuslangancha kuzatib qolgani gavdalanib, asabiy lab tishladi. Qilib qo'ygan ishidan nadomatlar chekib, o'zini qo'yarga joy topa olmadi. Endi-endi bu ishi gunohi azim ekani, bir begunoh ayolning ko'nglini og'ritganidan, shafqatsizlikka erk berib qo'yganidan kuydi…

Bora-bora bu kuyiklar Shavkatni oyoqqa turg'azdi. Halimaga aytib ham o'tirmay, kiyindi-yu, mashinasiga o'tirib gazni bosdi…

O'z uyi, Saltanat va qizi Shalolani tashlab ketgan kulbasi Halimanikidan nari borsa o'n besh daqiqalik yo'l.

Ko'z ochib yumguncha uyiga yetib keldi. Ko'p qavatli uy atrofida sukunat hukmron edi. Yuragi battar g'ashlanib, ichkariga o'zini urdi. Kvartira eshigi negadir ochiq ekan. Hovliqqancha zalga o'tdi. Hech kim yo'q. Jimjit. Jonholatda yotoqqa o'tdi.

Ne ko'z bilan ko'rsinki, Saltanat karavotda chalqancha yotardi.

— Saltanat, ko'zingni och, — deya uni turtkilab uyg'ota boshladi Shavkat. — Saltanat, ko'zingni ochsang-chi! Odam ham shunchalik qattiq uxlaydimi? Uyg'ona qolsang-chi!.. Senga nima bo'ldi?..

Shavkat Saltanatni ko'tarib o'tqazishga tutindi. Afsuski, uning boshi pastga osilib tushdi.

Shundagina Saltanat olamdan o'tganini idrok etdi. Hovliqqan ko'yi Saltanatni qaytadan karavotga yotqizib, atrofga alangladi.

Naridagi xontaxta ustida oppoq qog'oz va Saltanatning yurak dorisi yotardi. Aftidan, yuragi bezovta qilib qolganida, Saltanat dorisiga yetib kelolmagan, shekilli. Shavkat shosha-pisha qog'ozni qo'liga oldi. Qog'ozga shunday so'zlar bitilgandi:

«Shavkat aka, meni kechiring! O'zboshimchalik qilib qo'ydim. Sizning ikki o't orasida azoblanishingizga bardosh qila olmadim. Ishoning, yuzingiz ma'yus tortsa, ko'zingizda dard ko'rsam, ko'tara olmayman. Bu yukni ortmoqlab yura olmayman. Sizning yayrab-yashnab yashashingizni xohlayman! Iltimos, meni qarg'amang! Shalolani ham tashlab qo'ymang! Hech qachon siqilmang. Dard chekmang! Vijdon azobida qiynalmang! Shunda men tinch bo'laman! Sizni u dunyoyu bu dunyo sevib qoluvchi Saltanatingiz!..»

Shavkat bu jumlalarni o'qib bo'lgach, Saltanatning jasadiga javdirab qaradi.

Keyin… Bor ovozda qichqirib yubordi:

— Nima qilib qo'ydii-iing, Saltanat? Nima qilib qo'ydi-i-im???
Категория: Romantik | Просмотров: 39 | Добавил: ADMINISTRATOR | Теги: Romantik | Рейтинг: 0.0/0
Всего комментариев: 0
avatar