наверх
Новие фото

Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018

Статистика сайта
Онлайн всего: 17
Гостей: 17
Пользователей: 0
Никого нету
Личный кабинет
Логин:
Пароль:
Популярные файлы

17:38
Hammayoqqa tun etagini yoyib, salqin tusha boshlaganda uyga kirdik. Kirishimiz bilan chiroq o'chib qoldi.
— Bekorga chiroq o'chmadi, — dedim men Olgani qo'rqitish maqsadida, — bu yerlarda ruhlar kezib yuribdi. Ular ataylabdan chiroqni o'chirishgan.
— Aldama, — dedi Olga, uning ovozi qaltirab chiqdi.
— Mana, masalan, kecha o'chmaganmidi? Undan oldingi kun-chi? O'chmagan. Lekin bugun o'chdi. Bunda bir sir borga o'xshaydi… Petkadan bu yerlar to'g'risida so'rab qolmagan ekanmiz. Balki haqiqatan ham ruhlar makonidir. Aytishlaricha, odam qoni qaerda ko'p to'kilgan bo'lsa, o'sha joyda bezovta ruhlar kezib yurarmish. Yana ularning orasida yovuzlari ham bo'larmish. Hozir sen bilan men turgan joy ovloq. Kimsasiz. Aynan jin-ajinalar bazm uyushtirishlari uchun qulay. Biz esa ularga xalaqit beramiz. Bundan, albatta, ularning jahli chiqadi. Va…
— Iltimos, boshqa hech narsa dema, — dedi Olga yig'i aralash, mening gapimni bo'lib, — qo'rqib ketyapman, undan ko'ra birorta sham topaylik.
— Qayoqdan topamiz? Bu uyda sham bormi? Petka balki olib kelmagandir.
— Biron narsa qil. Yoki meni bag'ringga bos! Bo'lmasa mening yuragim yorilib ketadi.
— Agar gaplarimning hammasi hazil bo'lsa-chi, undayam yuraging yoriladimi?
— Men kitoblarda ko'p o'qiganman. Haqiqatan ham yovuz mavjudotlar mana shunday joylarda izg'isharkan. Yodimga solib qo'yding…
U shunday deyishi bilan tashqarida nimadir tiqirladi.
— Ana, — dedi Olga birdan mening qo'limni ushlab, — ular kelishdi!
— Qo'rqma, balki shamol biron nimani qimirlatgandir. Hazillashdim. Undan ko'ra yur, yotamiz. Bitta uxlasak, tong otadi, undan keyin anavi ikki og'ayni keladi. Shu bilan olam guliston.
— Sen men bilan yotasanmi?
— Yotolmayman. Uyqusirab yaramga tegib ketasan.
— Men qimirlamay uxlayman. Iltimos, meni yolg'iz qoldirma, bo'lmasa o'lib qolaman.
— Buncha vahima qilasan. Aslida ruh-puh deganlari yo'q narsa. Men senga hazil qildim. Keyin kitoblargayam odamlar bo'lar-bo'lmas narsalarni yozib tashlayverishadi. Ishonma… Men nihoyatda charchadim. O'zing do'xtirsan-ku. Menga hozir ko'p yurish mumkinmas, yotamiz.
— Hamshiraman, do'xtirmas. O'qigan kitoblarim ham oddiy emas edi, hammasi ilmiy. Men bilan yot, o'tinaman.
— Bo'pti, quyonyurak. Agar shu bilan tinchlansang, birga yotaman. Aytib qo'yay, oramizga pichoq qo'yib qo'yamiz, — dedim noiloj uning gapiga ko'nib.
— Nega pichoq? — dedi u hayron bo'lib.
— Qoidasi shunaqa. Agar erkak kishi begona ayol bilan yotishga to'g'ri kelib qolsa, ikkalasining o'rtasiga pichoq qo'yiladi.
— Nima uchun?
— Bunisini bilmayman. Menimcha, intimning oldini olish uchun bo'lsa kerak.
— Qiziqsan-a, sen meni zo'rlayotganing yo'q-ku, agar intim bilan shug'ullanib ketsak, mening o'zim rozi bo'lgan bo'laman. O'zi kun bo'yi qiynalib ketdim… Shug'ullanmasak ham kerak. Sen hali tayyor emassan. Mayli, pichoq qo'yib yotamiz. Ko'ngling tinch bo'lsin.
Qiz bolaning og'zidan shunaqa gaplar chiqsa-yu, erkak bo'lib o'zingni ojizlikka olib tursang, juda yomon bo'lar ekan. Hatto o'zingdan-o'zing nafratlanib ham ketar ekansan.
Ikkita karavotni birlashtirdik. Karavotga endi o'tirganimni bilaman, nimadir g'ijirladi. Bundan qo'rqib ketgan Olga baqirib yubordi.
— Nima gap? — dedim uning qo'lidan ushlab.
— O'zim, o'zim, — dedi u hansirab nafas olib, — hozir men ham yotaman.
Ikkalamiz yonma-yon yotganimizdan keyin uy ichini osoyishtalik qamrab oldi. Birgina devor soatining «chiq-chiq»lashigina sukunatni buzib turardi. Qancha yotganimni bilmayman, har qalay, ko'zim ilingan ekan.
— Sobir, Sobir, — deya biqinimga sekin turtdi Olga, — eshitayapsanmi?
— Nimani? — dedim men norozi ohangda.
— Tom tomondan taqillagan ovoz kelayapti, — dedi qiz shivirlab.
— Senga shunaqa tuyilayotgandir, uxla. Bu yerda hech narsa yo'q. Bo'lishi mumkin ham emas, deb tasavvur qil. Keyin uxlab qolasan, — deb uni yupatdim-da, yana ko'zimni yumdim. U birpas jim bo'lib qoldi. Hatto nafas olishi ham eshitilmasdi. Yuragi esa shunday urardiki, biror dardga chalinib qoldimikin, degan xavotirga borasan go'yo.
— Ana! — dedi Olga tag'in.
Bu safar tomdan kelayotgan tovushni men ham eshitdim. Shifer ustida xuddi birov yurganday edi. Yurgandayam bitta-bitta qadam bosar ediki, vahimadan-vahimali. “Shu mahalda kim tom ustida yuribdi? U yerga qanday chiqib qoldi? Nahotki chiqayotganini sezmagan bo'lsam”, degan o'yda sekin o'rnimdan turayotgan edim, Olga belimdan mahkam quchoqlab oldi-da:
— Ketma, men qo'rqaman! — dedi qattiq pichirlab.
— Hech narsadan qo'rqma, men tashqariga chiqaman-u…
Gapimni oxiriga yetkazmasimdan stol ustidan bir narsa polga “taq” etib tushdi. Endi Olga tugul meni ham vahima bosdi. “Nimalar bo'layapti o'zi, boyagi o'ylaganlarim haqiqatga aylanib ketgan bo'lsa-ya”, degan o'y o'tdi xayolimdan. Sekin polga qaradim. Yaltiroq bir narsa ko'rindi. Hali nigohimni undan uzishga ulgurmasimdan deraza taraqlab ochilib ketib, shamol kirdi, parda silkina boshladi. Olga baqirib yuborib, menga butunlay yopishib oldi. “Ey, Xudo, o'zing asra”, deya pichirladim men.
— Derazani yopish kerak, — dedim so'ng ovozimni chiqarib.
— Yo'-o'-o'q, — dedi Olga ko'zidan yoshi duv-duv oqib.
— Hech narsa bo'lgani yo'q. Shamol derazani ochib yubordi, sen qimirlamay joyingda yotaver.
Qiz baribir gapimga quloq solmadi. Menga battar qapishib, qimirlagani qo'ymadi. Shunday bo'lsa-da, uning qo'llarini belimdan olib, o'rnimdan turib derazaning yoniga bordim.
— Voy, o'ldim! Ilon! — baqirdi Olga.
Derazani yopishni ham esdan chiqarib, darrov uning yoniga keldim.
— Muzday narsa oyog'imga o'ralib belimgacha keldi! — deya yig'i aralash baqirdi u.
Ko'rpani qizning ustidan olib tashladim, lekin hech qanaqa ilon yo'q edi. Umuman, etga muzday tegishi mumkin bo'lgan narsaning o'zi ko'rinmadi. Qorong'ida balki ko'zim ko'rmayotgandir, degan o'yda to'shak ustini paypasladim. Yo'q, qo'lim hech narsaga tegmadi.
— Senga shunday tuyilgan, qimirlamay yotaver, — deya yana deraza tomonga yurayotgan edim:
— Yana! Yana! — deya baqirib qoldi qiz. Men tag'in uning ustidagi ko'rpani olib tashlamoqchi bo'lganimda:
— Teginma! — dedi u, — hammasi joyida, derazani yopaver!
Uning ovozi menga negadir g'alati tuyildi. Nima bo'layotganiga aqlim bovar qilmay qoldi. Olganing: “Im, im, yaxshi!” degan ehtirosli tovushlaridan keyin esa butunlay taxta bo'lib qoldim. Shu ahvolda bir oz turgach, deraza tomon yurdim. Qizning bo'g'zidan chiqayotgan ingroq, erkak kishini qitiqlaydigan ovoz battar kuchaydi.
— Olya, nimalar deyapsan?! — deya baqirdim. Ammo u mening ovozimni mutlaqo eshitmadi. Boyagiday to'lg'onaverdi. “Jinni-pinni bo'lganmi bu?” — deya o'ylab ustidagi ko'rpani ushlagan edim hamki:
— Teginma-a-a! — deya qichqirib yubordi. Ovozi uy devorlariga urilib, aks-sado berdi. Jahlim chiqib ketdi. G'azab bilan ko'rpani uloqtirdim-da, qizning yuziga bir-ikki marta shapatilab:
— Nima bo'layapti senga? — dedim.
— A! Qani u? — dedi Olga hayajonli ovozda, — nega turib olding!
Xuddi shu mahal chiroq lip etib yondi. Qizning ahvolini ko'rib, haykalday qotib qoldim. Egnida bitta ham kiyimi yo'q, terlab

ketgan, sochlari to'zg'igan, eng dahshatlisi, chap yuzi tishlangan, qon sizmoqda edi. Peshonasida g'urra!
— Jonim, avjida to'xtatib qo'yding! Kel, yana boshla!
Uning keyingi gaplaridan so'ng nimanidir anglab yetganday bo'ldim. Lekin men o'ylagan narsani kim qilgani tushunarsiz edi.
— Sen yotib tur, men hozir, — deya tashqariga suv olib kelish uchun yurdim. Xayolim ayqash-uyqash bo'lib ketgan edi, shu boisdan ham oyog'im va yelkamdagi yaramni butunlay esimdan chiqaribman. O'zimni xuddi avvalgiday sog'lom his qilmoqda edim.
Shoshilgancha eshikni ochdim-u, qarshimda namoyon bo'lgan manzaradan ko'zim kosasidan chiqib ketay dedi. Eshikka bir odam osilgancha, u yoqdan-bu yoqqa tebranib turar, uning burni, ko'zi yo'q, og'zidan qon oqib turardi…
Og'zi to'la qon, so'yloq tishli bu mayit menga iljayib qarab turganday edi. Qo'rquvdan gursillab urayotgan yuragim negadir o'z-o'zidan tinchlandi. Buning o'rniga jahlim chiqdi, asablarim zo'riqdi. O'rnimdan sakrab turdim-u, murdani tepmoqchi bo'ldim. Ammo birdaniga u yo'qolib qolib, tepaga ko'targan oyog'im hech narsaga tegmay, gursillab yerga yiqildim. Oyog'im shunaqa zirqirab og'ridiki, chidolmay ingrab yubordim. Keyin amallab o'rnimdan turdim.
Suv olib qaytib kelganimda, Olga bir nuqtaga termilgancha, harakatsiz yotar edi. Uni o'lib qolgan bo'lsa-ya, deb o'ylab, shoshgancha chelakdagi suvni ustidan quyib yubordim. Hamshira cho'chib tushdi-da, menga qarab:
— Jinni bo'ldingmi? Nima qilganing bu?! — deb baqirdi achchig'i kelib.
— O'zingga kelib oldingmi?
— Menga nima qilibdi?
— Ahvolingga bir qara. Men senga umuman tushunmayapman.
Olga o'ziga bir qaradi-yu, birdaniga ustini yopib oldi. So'ngra ho'ngrab yig'lashga tushdi…
O'sha kuni tong otguncha ko'zimga uyqu kelmadi. Goh yotaman, goh o'rnimdan sapchib turib, u yoqdan-bu yoqqa yuraman. Asabiylashaman. Lekin nimaga asabiylashayotganimni o'zim ham bilmayman. Olga ham ancha vaqtgacha uxlayolmadi. Keyin baribir uyqu zo'r kelib, ko'zini yumgancha pishillashga tushib ketdi.
Ertalab quyosh endi chiqayotgan mahali Batinkov bilan Petka keldi. Ular karavotlarning yonma-yon qo'yilganini ko'rib, miyig'ida kulishdi. Men esa qovoq-tumshuq qilib kutib oldim ularni.
— Tinchlikmi? — dedi Batinkov menga qarab.
— Tinchlikmas, — dedim zarda qilib. — Men sizlarni tushunolmayapman. Agar mening o'lishim kerak bo'lsa, shart emas o'yin qilish. Pichoqni oling-da, shartta qornimga tiqing — tamom!
— O'zingni bos, — dedi ustozim yonimga kelib yelkamga qo'lini qo'yar ekan, — nima bo'lganligini birma-bir tushuntirib ber-chi.
— Nima bo'lganini o'zim ham bilmayman. Aytsam meni jinniga chiqarasiz.
— Gapiraver, senga qanday tashxis qo'yishni keyin o'ylab ko'ramiz.
Uning gapidan so'ng Petka birdan sergaklandi. Hanuzgacha toshday qotib uxlab yotgan Olganing yoniga borib sekin peshonasini ushlab ko'rdi-yu, ko'zlari o'ynab ketdi.
— Buning isitmasi baland-ku! — dedi shoshib.
— Yuzini ochsangiz boshqa narsalarni ham ko'rasiz, — dedim men unga.
Petka shoshib ko'rpani ko'tardi-yu, qotib qoldi. Batinkov ham uning yoniga tez bordi-da:
— Nima bo'ldi?! — deya baqirib yubordi.
Uning ovozidan Olga uyg'onib ketdi va hayrat ila tepasidagilarga qarab:
— Qachon keldinglar? — deya so'radi.
— Olya, seni kim bu ko'yga soldi? — dedi Petka yig'lamoqdan beri bo'lib va menga shubhalangancha qarab qo'ydi.
— Petka, — dedi ovozi bo'g'ilgan Batinkov, — avval ukol-pukol qilgin.
— Hozir, hozir, — deb do'xtir sumkasini qo'llari qaltiragancha ochishga tushdi.
Категория: O'limga mahkum qilinganlar | Просмотров: 10 | Добавил: ADMINISTRATOR | Теги: Dediktiv | Рейтинг: 0.0/0
Всего комментариев: 0
avatar