наверх
Новие фото

Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018


Ramantik Rasimliy statuslar 2018

Статистика сайта
Онлайн всего: 21
Гостей: 21
Пользователей: 0
Никого нету
Личный кабинет
Логин:
Пароль:
Популярные файлы

17:36
Tashqarida mashina ovozi eshitildi. Batinkovning qolgan gaplari ichida qolib ketdi. Bir martagina “yorilgandi”, taqdiri menikiga o'xshab ketadigan odamning ichidagi sirlar tugallanmasdan yana “in”iga kirdi-ketdi.
— Buncha tez?! — dedi Batinkov derazaning yoniga borib pastga qararkan.
— Biron narsasi qolib ketgandir-da, — dedim men.
— Masha mashinada ko'rinmaydi, tinchlikmikin ishqilib? — deya Batinkov «g'arch-g'urch» etkazib polni bosgancha, eshikni ochib pastga enib ketdi.
Odamning ko'ngli dushman-da. Batinkov bilan uning do'sti talay muddat pastda qolib ketganlarida xayolimga har balolar keldi. Ularning hali Masha shu yerdaligidagi sirli suhbati… Hozirgi yo'q bo'lib ketishlari… Petkaning bunchalik tez qaytishi. Meni dala hovlisiga olib borishlari… “Mayli, — dedim oxiri o'zimga-o'zim, — nima bo'lsa peshonamdan ko'raman. Agar ustozimning meni kimlargadir sotish niyati bo'lsa, unisigayam ko'naman… Lekin shu bilan shogirdlik burchimni ado etaman. Undan keyin o'sha sotib olganlar o'zlaridan ko'rishsin”.
Menga uzoq tuyilib ketgan o'n daqiqalardan keyin Petka bilan Batinkov mening oldimga chiqishdi.
— Masha qani? — Petkaga bergan birinchi savolim shu bo'ldi.
— Undan xavotir olma, — dedi Petka mayin jilmayib, — o'g'lim bilan yo'lda duch kelib qoldik. Bugun shanba emasmi, dala hovlida dam olgani kelayotgan ekan. Orqasiga qaytardim. Mashani olib ketdi uyga.
— Ishqilib, shunday bo'lgan bo'lsin, — dedim men ham jilmayishga harakat qilib.
— Mendan shubhalanayapsanmi? — dedi u hayrat bilan tikilarkan.
— Ustozimning do'sti menga ham do'st.
Javobim Petkaga moyday yoqdi shekilli, yonimga kelib engashdi-da, peshonamdan o'pdi.
Pastga tushishga baribir qiynaldim. Bir tomonimdan Batinkov ushlab olgandi. Shunday esa-da, har bir harakatimdan keyin og'riq suyak-suyagimgacha o'tib ketardi. Ayniqsa, oyog'im. Balki mening jarohatim o'ta jiddiydir, ikkala do'st mendan buni yashirishayotgandir. Miyamga kelgan o'ydan, to'g'risi, o'zim qo'rqib ketdim.
— Petka aka! — dedim zinaning yarmida to'xtab. — Mashinangizda spirt bormi?
— Bo'lmasam-chi, — dedi u, — spirt bo'lmasayam aroq bor. Sen joyingda to'xtab tur, hozir olib kelaman.
Alamim bo'g'zimga kelgandi. Petkaning qo'lidan aroqni yulqib oldim-da, shishasi bilan ko'tarib yubordim. Agar Batinkov: “Bo'ldi, bo'ldi”, deya qo'limdan shishani tortib olmaganida, idishni bo'shatishim aniq edi. Shundan keyin bir oz ko'zimni yumib turdim. Asta-sekin boshim aylana boshladi. Boyagi og'riq qayoqqadir juftakni rostlab qoldi. Men endi bemalol pastga tushib oldim.
Ancha-muncha ichib qo'ygan ekanman, mashinaga chiqqandan keyin battar boshim aylanib, ko'zim tinib ketaverdi. Allanimalar deb valdiradim. Nima deyayotganligimni o'zim ham anglab yetmasdim.
Petkaning dala hovlisigacha esimda qolgani — Batinkovning qo'limdan mahkam ushlagani bo'ldi, xolos.
Uyg'ondim, lekin ko'zlarimni ochishga qo'rqayapman. Miyam aniq-tiniq ishlab turibdi. Petkaning dala hovlisida yotganimni ham bilaman. Lekin ko'zlarimni ochishga qo'rqaman. Ko'zlarimni ochsam-u, oyog'im… Yo'q, chidolmayman. Boshqa nima bo'lsa bo'lsin-u, oyog'im tanamdan uzilmagan bo'lsin. Avval chap oyog'imni qimirlatib ko'rdim. Sog'i ilgarigiday. Keyin qo'rqa-pisa o'ngiga o'tdim. Og'riq sezdim. Dastlab oyog'im bor-yo'qligini bilolmadim. “Yo xudo, — dedim ichimda. — Menga u ko'rgilikni ko'rsatma. Shunchasi ham yetib ortadi. Cho'loq holda qanday uyga boraman? Barnoga nima deyman? Qanday qilib o'zimni oqlayman?.. Nima haqlari bor mening bir a'zoimni olib tashlashga? Kim bo'pti ular? Batinkov ustoz bo'lsa o'ziga. Bir og'iz so'rashi kerak edi-ku. Men ham odamman, yerdan chiqqan qo'ziqorin emas. O'zi sababchi bo'ldi-ku mening shunday ko'yga tushishimga. Agar avtomatni olib kel demaganida men yaralanmasdim. Odam ham shunaqa bo'ladimi? O'lib ketishim ham mumkin edi-ku… O'lganim yaxshiroq edi… Hamma ustimdan kuladi. Tinmasang tinarsan, deyishganiga yaxshigina misol bo'laman. Ertami-indin anavi padaringga la'nat Nurali ham turmadan chiqadi. Menga-ku, bir narsa qilolmaydi. Lekin boshqalarning oldida sasiydi. Mazax qiladi… Tupurdim uning gapi-yu, o'ziga. Biroq ozmi-ko'pmi orzu-niyatlarim bor edi-ku, ular ushalmasdan qolib ketaveradimi? Tortgan shuncha azoblarim evaziga oyog'imdan ayrilishim mukofot bo'ldimi menga?.. Eh, Anna! Nima keragi boridi menga yordam berib?! Tinchgina o'lib ketar edim. Shuncha odam zahmat chekmasdi. Nimalar qilganligingni bir ko'rsang edi. O'zing osongina o'lding-u, qutulding hammasidan. Men esa qutulmas balolar changalida, do'zax azobini tortib yuribman…” Alamu iztirob iskanjasida ko'zlarimni birdan ochdim-u, gavdamni ko'tarib oyog'imga qaradim va toshdek qotdim…
Badanimdan sovuq ter chiqib ketdi. Dushmanning har xil toifasini ko'rganman, lekin ularning hech biri ko'ngilga to'g'ri kelmaskan. U sizga teginmasdan o'ldirib qo'yaqolarkan. Ishonasizmi, yig'lagim keldi. Shunday ham qilardim, agar yonginamdan:
— Og'riyaptimi? — degan nozikkina ovoz kelmaganida. Sekin o'girilib qaradim. Uzun sochlari sariq, yuzi oppoq, qoshlari va uzun kipriklari qop-qora, ko'zi yashilga moyil ko'k (shunaqa rang ham borligini bilmagan ekanman) notanish qiz jilmayib turardi.
— Og'rimayapti, — dedim kesatib, — siz qaerdan paydo bo'lib qoldingiz? Kimsiz?
— Hamshiraman. Petka amaki bilan birga ishlayman. U menga ishonadi, shuning uchun…
— Shuning uchun sizni menga qorovul qilib bu yerda qoldirib ketdi. Shundaymi? — dedim kinoya bilan.
— Unchalik emas. Sog'lig'ingizga e'tibor berib turishimni tayinladi. O'zi tashqarida o'rtog'i bilan baliq ovlayapti, — dedi mening muomalamdan dovdiragan qiz ko'zlari pirpirab.
— Baliq? Zo'r-ku! Men qovurilganini yaxshi ko'raman.
— Men ham, — hamshira qiz jilmaydi.
— Baliq tutish ularning qo'llaridan kelarmikin? Ovlasa-yu, sizga yetmay qolsa, och qolarkansiz-da.
— Siznikini tortib olaman, — dedi qiz yana mayin kulimsirab.
— Men yomonman. Baliq pishmasligidan burun yeb qo'yishim mumkin. Siz xom baliqni yeya olasizmi?
Qizning afti bujmaydi. Keyin ko'zini yumib boshini chayqadi-da:
— Qanday yeysiz? — deb so'radi.
— O'rgatib qo'yaymi? — dedim iljayib.
— Mayli, men pishganini yeb qo'ya qolay. Menga shunisi ham bo'laveradi.
— Men ham shunday deb o'ylayman, — deya men yana o'rnimga cho'zildim. Hamshira o'rnidan ohista qo'zg'aldi-da, boshimga egilib peshonamni ushlab ko'rdi.
— Issig'ingiz chiqibdi, Petka amakini chaqirib kelay, — deb eshikka yo'naldi.
Orqasidan kulib qarab qolarkanman, nega u bilan birdaniga bunday ohangda gaplashganimga o'zim ham hayron edim. Bir necha daqiqa avval qay ahvolda edim-u, endi birdaniga sho'xlik qilishimga balo bormi?
Qiz chiqib ketganidan keyin yana o'rnimdan turib, oyog'imga yaxshilab razm soldim. Eski dokani olib tashlab, o'rniga yangisini bog'lashibdi. Barmoqlarim ko'rinib turibdi. “Xudoga shukur-e”, dedim ichimda quvonib.
Batinkov bilan Petka amakini jilmayib kutib oldim. Kayfiyatim yaxshiligini ko'rgan ikki og'ayni ham miyig'ida kulishdi.
— Xursandman, ko'rinishing ancha yaxshi, — dedi ustozim tepamga kelib.
— Hademay otday bo'p ketadi,
— dedi Petka sal narida turgan stolning ustidagi shprisni olarkan.
Ukoldan keyin o'zimni yanada tetik seza boshladim. Hatto hamshira qiz olib kelgan choydan bir ho'plam ichdim. Qornim ochdi, shu bois Petkadan:
— Mehmonxonangizda oshxona yo'qmi? — deya so'radim hazil aralash.
— Hozir yotgan joyingda restoran tashkil qilamiz, — dedi u ham hazilga hazil bilan javob berib.
Batinkov baliq qovurishni boplar ekan. Sal sho'rroq qilibdi, pivo bilan ichsangiz joningizga jon qo'shadi. Tamaddi vaqti hazil-mutoyibalar bilan o'tdi. Shundan keyin ikki oshna shaharga borib kelishlarini aytdi. Petka Mashaning asabi charchaganligini, uning ham holidan xabar olish kerakligini uqtirdi. Vaholanki, ularning mendan nenidir sir tutayotganini his qilib turardim. Ichidagi gapni saqlashga Batinkov ustasi farang bo'lgani bilan, Petkaning ko'zlaridan buni uqib olish qiyin emasdi.
Ular ketganidan keyin hamshira bilan yolg'iz qoldik. Avvaliga gaplashmadik. To'g'rirog'i, men ko'zimni yumib oldim. Qiz bechora qiynalib ketdi, shekilli, bir necha marta chuqur-chuqur nafas oldi. Nazarimda, u “yorilib” ketguday bo'layotgan edi. O'zimcha uni anavi ikkisi kelguncha qiynayman, deb o'ylagandim. Lekin sal uyalib niyatimdan qaytdim.
— Havo salqinmi? — deya so'radim jim o'tirmaslik uchun.
— Issiq, e'tiboringiz uchun! — dedi u kinoya bilan.
— Unda nega bu yerda turibsiz, chiqing tashqariga, aylaning, ko'nglingizni yozing.
— Shunday qilardim-u, lekin yoningizdan jilmaslik buyurilgan.
— Siz buyruqqa bo'ysunmang. Meni jin ham urmaydi, yotaveraman, xayol suri-ib.
— O'zi shundan boshqaga yaramaydiganga o'xshaysiz!..
— Ustimdan kulyapsizmi?
— Nega kularkanman! Ko'rinib turgan narsa-ku bu. Judayam zerikarli odam ekansiz.
— Men unday deb o'ylamagan bo'lardim.
— Agar mening o'rnimda bo'lganingizda o'ylardingiz.
— Shu holimda turib sizni quchoqlaymi? Karavotga bosaymi?
— Men shunday qiling deb aytganim yo'q-ku. Umuman, sizning bunday qilishga haqingiz ham yo'q.
— Jarohatim bo'lmaganida haqim bo'lardi. Sizdan so'rab ham o'tirmasdim. Gap-so'zsiz ishimni bajaraverardim.
— Bezbet odam ekansiz! — deya chaqchaygan hamshira o'rnidan turdi va oynaning yoniga borib tashqariga qaradi. “Ichingda o'lib turibsan-u, noz qilishingga balo bormi?” — deya xayolimdan o'tkazdim men, keyin sekin o'rnimdan turdim.
— Tashqariga chiqib aylanmaymizmi? — dedim.
— Hali o'rningizdan qimirlashingizga erta, — dedi u, so'ng cho'ntagidan sigareta chiqarib tutatdi. Keyin derazani ochdi. Dimog'imga sigareta hidi aralash toza havo urildi. Shu paytgacha mutlaqo sigareta chekmaganman, chekkan odamlar bilan gaplashib qolsam atir hidining «dushman»idan ko'nglim ozib ketar edi. Lekin bu safar yoqdi. Bundan o'zim ham hayratda edim. Sekin karavotdan tushib, cho'loqlangancha deraza yoniga bordim. Qiz men tomonga o'girilib jilmayib qo'ydi-yu, ammo gapirmadi.
— Mengayam bering, — dedim.
Qiz ajablanmadi. “Siz kasalsiz, chekish mumkin emas”, demadi ham. Bir dona sigaretaga qo'shib gugurt ham uzatdi. Ming yillik kashandaday sigaretani tutatib, tutunni ichimga yutganimni bilaman, shunaqa yo'tal tutdiki, ko'zimdan o't chiqib ketdi. Qiz ustimdan kulaverib qotib qoldi, mening esa uni urib o'ldirib qo'ygim keldi.
— Padaringga la'nat! — dedim o'zimga kelganimdan keyin qo'limda tutab turgan matohni derazadan uloqtirar ekanman. — Qanday chekishadi, hayronman!
— Hecham chekib ko'rmaganmisiz? — dedi qiz kulgidan to'xtab.
— Mutlaqo yoqmasdi, sizga havasim kelganidan…
— Men ham havas qilib o'rganib qolganman. Endi tashlolmay ovoraman. Lekin siqilganimda cheksam, ko'nglim yoziladi.
— Tushunarli, yuring, aylanib kelamiz. Xavotir olmang, oyog'im og'rimayapti. Yotaverish jonimga tegib ketdi.
— Mayli, judayam xohlayotgan bo'lsangiz, — deb qiz bo'liq ko'kragini ozgina menga tekkizib o'tdi-da, eshik tomonga yurdi. U bu qilig'i bilan yigitlarni “asir” qilishga usta ekanligini ko'z-ko'z qilib qo'ydi. “Bekorga ovora bo'layapsan, qushcha”, deya ichimda kulib qo'ydim.
Tashqariga chiqdik, oyog'im avvalgiday og'rimadi. Sal oqsoqlanayapman-u, lekin yursa bo'ladi.
Hamshiraning ismi Olga ekan. Oddiy suhbatimiz asta-sekin sevgi-muhabbat mavzusiga o'tdi. U meni uylangan odamga o'xshatmadi, shekilli, sevgan qizimni so'radi.
— Bor, — deb javob berdim.
— Qattiq sevasizmi? — dedi u har-har zamonda bir to'lqinlanayotgan ko'ldan ko'zini uzmay.
— Qattiq.
— Sevgi o'z yo'liga. Ko'ngilxushlik ham qilib turish kerak. Shunda unga nisbatan muhabbatingiz yanada ortadi.
— Sinab ko'rmagan ekanman.
— Buning uchun so'rab o'tirish shart emas. Boya o'zingiz ham shunga o'xshash gap aytgandingiz, adashmasam.
Olga niyatini ochiq-oshkora aytib qo'ygan edi.
Категория: O'limga mahkum qilinganlar | Просмотров: 10 | Добавил: ADMINISTRATOR | Теги: Dediktiv | Рейтинг: 0.0/0
Всего комментариев: 0
avatar